Als je kind lichamelijke klachten heeft gaan jullie naar de huisarts, dat spreekt vanzelf. Het zou mooi zijn als het net zo vanzelfsprekend was om bij psychische klachten naar een kindertherapeut te gaan. Op één of andere manier is deze stap gevoelsmatig voor veel mensen vaak wat lastiger. Terwijl het zeker bij kinderen goed en relatief snel mogelijk is om hen te leren hoe zij voor zichzelf kunnen zorgen als ze niet lekker in hun vel zitten.

Misschien helpt het ook om deze stap als bijdrage te zien aan de gewone ontwikkeling van kinderen. Ik spreek dan ook liever van begeleiding, want wat de kinderen en vaak ook de ouders leren is wat ze voor zichzelf kunnen doen als ze het moeilijk hebben. Ik vind dat dit iets is, dat elk kind gewoon op school en thuis aangeleerd zou kunnen worden, net zoals taal en rekenen.

Zo bekeken is integratieve begeleiding eigenlijk een prachtig cadeau, want wat is er nu mooier dan bij moeilijkheden er zelf voor kunnen zorgen dat je weer lekker in je vel zit en je fijn kunnen voelen?

Dat kinderen dit leren wil niet zeggen dat ze het alleen kunnen. Bij het veranderingsproces en ook daarna kunnen ze de steun van ouders en soms ook leerkrachten goed gebruiken.